ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ…

Το τέλος του 2018 και η αρχή του 2019 έχουν ήδη καταγράψει 3 γυναικοκτονίες. Η Ελένη, η Αγγελική και η Λίτσα δολοφονήθηκαν από άντρες που θεωρούσαν ότι είχαν δικαίωμα πάνω στο σώμα και τη ζωή τους. Για εμάς αυτά τα περιστατικά είναι η κορυφή του παγόβουνου της έμφυλης βίας και δεν πέφτουμε από τα σύννεφα σε κάθε γνωστοποιημένο ή μη περιστατικό. Πριν από τη γυναικοκτονία και το βιασμό, το παγόβουνο της έμφυλης βίας ξεκινά από πολύ μικρότερα περιστατικά τα οποία  βιώνουμε στην καθημερινότητα μας μέσα από την παρενόχληση σε χώρους εργασίας, πειράγματα  στο δρόμο, την κακοποίηση γυναικών μέσα σε σχέσεις, τις έμφυλες διακρίσεις, όταν γυρνάμε σπίτι το βράδυ, στη διασκέδαση μας, σε πολιτικούς χώρους και πολλά ακόμα που θα μπορούσαν να γεμίσουν αρκετές σελίδες ως παραδείγματα. Είναι η διαδρομή της κανονικοποίησης της έμφυλης βίας που καταλήγει στο βιασμό και τη γυναικοκτονία.

Λαμβάνοντας συνεχώς γνώση για καταγγελίες περιστατικών σεξιστικής βίας με θύτες – μέλη “ριζοσπαστικών” χώρων αλλά και για τη συγκάλυψη που απολαμβάνουν στους χώρους αυτούς, παρατηρούμε ότι τα περιστατικά αντιμετωπίζονται με τα ίδια πατριαρχικά εργαλεία τόσο εντός κοινωνικού σώματος όσο και εντός των υποτιθέμενων «ριζοσπαστικών» χώρων. Δηλαδή, στοχοποίηση των υποκειμένων που μίλησαν, συγκάλυψη των βιαστών-κακοποιητών, σχετικοποίηση της έμφυλης βίας, διαρκής προσπάθεια “πλυντηρίου” για την επαναφορά της κανονικότητας. Τα αντισεξιστικά πανό και κείμενα όταν πρόκειται για περιστατικά έμφυλης βίας εκτός αριστεράς και α/α “χώρου” παίζουν πρώτο τραπέζι πίστα. Οι αγέλες των τραμπούκων και τα «πρωτοπαλίκαρά’ τους που συγκαλύπτουν τους κακοποιητές και βιαστές συντρόφους τους, χρησιμοποιούν περιστατικά έμφυλης βίας στα οποία θύτες δεν είναι μέλη από τις κοινότητές τους, για να ξεπλυθούν και να φανούν προς τα έξω ως αντισεξιστές. Η γνωστή πεπατημένη και ως “πλυντήριο”. Πρόκειται για μια προσπάθεια που ποντάρει στη λήθη και σκοπεύει να θάψει περιστατικά τα οποία στην ουσία ακυρώνουνε τις πολιτικές διακηρύξεις αυτών των χώρων. Όπως όταν μια γυναίκα καταφεύγει στους αστυνομικούς και δικαστικούς μηχανισμούς του κράτους και η ζωή της μπαίνει στο μικροσκόπιο μέχρι να αποδειχθεί ότι ο καταγγελλόμενος είναι αθώος, έτσι και όταν μια γυναίκα μιλήσει εντός πολιτικών χώρων στήνονται αγελαία δικαστήρια μέχρι να βγει τρελή που “συκοφάντησε” τον “μάχιμο επαναστάτη σύντροφο”. Άλλωστε έχουμε σιχαθεί να ακούμε από τους “επαναστάτες” πως η έμφυλη βία είναι δευτερεύον ζήτημα και πως προέχει ο ταξικός αγώνας, ισχυριζόμενοι πως με τη πτώση του καπιταλισμού ως δια μαγείας θα εξαφανιστεί και η πατριαρχία.

Αξιακά και πολιτικά δεν έχουμε κανένα κοινό τόπο συνεργασίας και ευρύτερα κοινωνικής συναναστροφής με αγέλες που συγκαλύπτουν και κανονικοποιούν κακοποιητές και βιαστές καθώς και με τα “κινηματικά πλυντήρια” που στήνουν. Το κείμενο αυτό είναι η τοποθέτηση μας στις καταγγελίες για περιστατικά έμφυλης βίας που φτάνουν σε εμάς είτε έγιναν στον τόπο που ζούμε είτε σε οποιοδήποτε άλλο γεωγραφικό σημείο. Οι σύντροφοι μας δεν κακοποιούν, δεν βιάζουν, δεν συγκαλύπτουν.

Από το Βερολίνο ως την Ξάνθη και τη Θεσσαλονίκη, από το Βόλο ως την Αθήνα και τη Κρήτη και παντού, καμία μόνη στο ζόφο της πατριαρχίας.

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΒΙΑΣΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ.

Ανθός – Ελευθεριακό σχήμα

trikakia-front
(φωτο από Μωβ Καφενείο)
Advertisements

Αφίσα για την γυναικοκτονία της Ελένης Τοπαλούδη

Ούτε μία λιγότερη. Η Ελένη Τοπαλούδη ήταν μία από μας. Η 21χρονη φοιτήτρια στη Ρόδο, θύμα επίθεσης βιασμού και γυναικοκτονίας από δύο καθημερινούς άντρες, δολοφονήθηκε επειδή αμύνθηκε ενάντια στους δύο βιαστές.  Καμιά σημασία δεν έχει η «φυλετική» καταγωγή ενός βιαστή. Οι βιαστές δεν είναι ράτσα φυλετική, είναι ράτσα καθημερινή.

Καμιά μόνη στο ζόφο της πατριαρχίας

Παρέμβαση σε σχολεία και σχολές του Βόλου ενάντια στον εθνοπατριωτισμό

Το βράδυ της Τρίτης πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με σπρέι σε σχολεία και σχολές της πόλης του Βόλου ενάντια στον εθνοπατριωτισμό, με αφορμή τις εθνικιστικές καταλήψεις που γίνανε την περασμένη Πέμπτη 29/11 σε σχολεία τοπικά αλλά και πανελλαδικά.

Έθνος και πατρίδα είναι μια απάτη

μόνο τ’ αφεντικά συμφέρουν σύνορα και κράτη

Τότε τα τανκς απ’ έξω, σήμερα από μέσα

Αφίσα που κολλιέται στις σχολές και το κέντρο της πόλης, με αφορμή την 17 Νοέμβρη και ως συνέχεια των παρεμβάσεών μας ενάντια στον εθνοπατριωτισμό και τον μιλιταρισμό που προάγονται από το Π.Θ. και τις συμφωνίες του με το στρατό. (Οι “εθνικά” υπερήφανες μπίζνες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με το στρατό)

Τα έθνη – κράτη γεννούν τον φασισμό και πνίγουν τα Πολυτεχνεία. Το 1973 ο στρατός μπήκε με τη βία στο Πολυτεχνείο, σήμερα μπαίνει με συμφωνία.

Να μην συμμετέχουμε στην οργάνωση των στρατών τους, αλλά στην οργάνωση των δικών μας αγώνων.

Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα

Οι “εθνικά” υπερήφανες μπίζνες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με το στρατό

Κάθε κράτος για να υπάρξει και να συντηρείται χρειάζεται το «έθνος». Το «έθνος» για να συντηρείται και να αναπαράγεται χρειάζεται την εθνικιστική – πατριωτική προπαγάνδα. Το ρόλο της αναπαραγωγής και της εμπέδωσης του εθνικισμού – πατριωτισμού, της ιστορίας του «έθνους», τον επιτελούν οι κρατικοί μηχανισμοί της εκπαίδευσης, του στρατού, της εκκλησίας.

Πιστό στο καθήκον του ως κρατικός μηχανισμός εκπαίδευσης το πανεπιστήμιο «εθνικά» υπερήφανο έχει παρουσιάσει ως τώρα μια σειρά εκδηλώσεων εθνικιστικού – πατριωτικού χαρακτήρα (Έθνος και αντιφασισμός, η Αργοναυτική εκστρατεία  και η ενότητα της ελληνικής φυλής μέσα από χριστιανικά αφηγήματα, γιορτάζοντας το 1821 στην ψηφιακή εποχή, κ.α) και φροντίζει να μας ενημερώσει πως «…ένα πράγμα με παρακινεί και μένα να γράφω, ότι τούτην την Πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Έγραψα γυμνή την αλήθεια να ιδούνε όλοι οι Έλληνες και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και τα παιδιά μας να λένε : έχουμε αγώνες πατρικούς, έχουμε θυσίες. (Στρατηγός Μακρυγιάννης) – Απόσπασμα από την εκδήλωση «Γιορτάζοντας το 1821 στην ψηφιακή εποχή» ).

Τον Ιούλιο του 2018 ο απερχόμενος πρύτανης του Π.Θ. υπογράφει μνημόνιο συνεργασίας με το 304 Προκεχωρημένο Εργοστάσιο Βάσης (επισκευαστικό εργοστάσιο αρμάτων μάχης του Στρατού Ξηράς στο Βελεστίνο Μαγνησίας). Μέσα από αυτή τη συνεργασία το πανεπιστήμιο έρχεται να κεφαλαιοποιήσει τον εθνικισμό – πατριωτισμό που προάγει όλα αυτά τα χρόνια.

«Tο Γενικό Επιτελείο Στρατού, στο πλαίσιο της ανάπτυξης, της καινοτομίας και της τεχνικής υποστήριξης υψηλού επιπέδου, τον Ιούλιο του 2018, στην έδρα του 304 Προκεχωρημένου Εργοστασίου Βάσης (304 ΠΕΒ), προέβη στην υπογραφή μνημονίου συνεργασίας με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Αντιπροσωπεία του Πανεπιστημίου, με επικεφαλής τον πρύτανη κ. Γεώργιο Πετράκο, επισκέφτηκε το 304 ΠΕΒ, περιηγήθηκε στις εγκαταστάσεις του Εργοστασίου και ενημερώθηκε για την συνεχή προσπάθεια αναβάθμισης των μέσων του Στρατού Ξηράς.

Σκοπός του μνημονίου μεταξύ του εργοστασίου και του πανεπιστημίου είναι η ανάπτυξη συνεργασίας, η βελτίωση της εξειδικευμένης εκπαίδευσης και παροχής υπηρεσιών των δύο φορέων και η ανταλλαγή εμπειρίας και μέσων, για την αμοιβαία αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της κοινής έρευνας.» (από τη δημοσιευμένη ανακοίνωση σχετικά με το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του 304 ΠΕΒ και του πανεπιστημίου Θεσσαλίας).

Το μνημόνιο-συνεργασίας του Π.Θ. με το 304 ΠΕΒ σηματοδοτεί την έναρξη νέου μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, το οποίο έχει ως αντικείμενο την «οικονομική της άμυνας», δηλαδή την ανάπτυξη logistics για τον αποδοτικότερο οικονομικό σχεδιασμό του στρατού ξηράς. Αντίστοιχα το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών τοξικολογίας στη Λάρισα, είναι ακόμη ένα παράδειγμα συνεργασίας του Π.Θ. με τις Ένοπλες Δυνάμεις για την ίδρυση Τάγματος Βιοχημικού Πολέμου στην Λάρισα.

Την ώρα που οι πρυτανικές αρχές  μοστράρουν γεμάτες καμάρι στον φωτογραφικό φακό για αυτή τη συνεργασία, τα θύματα των κρατικών πολεμικών μηχανών ανά τον κόσμο ακρωτηριάζονται, θάβονται, μεταναστεύουν μαζικά, στοιβάζονται σε  στρατόπεδα συγκέντρωσης κακοποιούνται και απελαύνονται. Ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο πουλάει φιλανθρωπία μέσω προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης παιδιών που γλύτωσαν από τον πόλεμο και ζουν στοιβαγμένα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας είναι «εθνικά» υπερήφανο που ο βιοπορισμός μας εξαρτάται από την εκπαίδευση και την εξειδίκευση που μας επιβάλλονται στα προγράμματα σπουδών των σχολών, μια εκπαίδευση κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες και τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου και όχι στις δικές μας ανάγκες. Αυτή η κατεύθυνση της εκπαίδευσης επικυρώνεται από την συνεργασία πανεπιστημίου – στρατού και καθιστά έμμεσα συμέτοχους/ες τους/τις φοιτητές/ριες στα καταστροφικά σχέδια του στρατού, του κράτους, του κεφαλαίου. Η συνεργασία αυτή βάζει στις ζωές μας τον πόλεμο και τον εμπεδώνει μέσα από τις σπουδές μας ως κάτι φυσικό και ένα ακόμα μέσο ανέλιξης και καριέρας, ως ένα πεδίο έρευνας, «αναγκαίο κακό» που όμως συμβάλλει στην εξέλιξη της «επιστήμης».

Όμως σύνορα, πατρίδες, όπλα, πόλεμοι, εθνικές υπερηφάνιες, δεν προάγουν τα συμφέροντα των καταπιεσμένων, τα δικά μας συμφέροντα. Ο εθνικισμός – πατριωτισμός συμφέρει μόνο τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα. Στο κυνήγι μιας καλύτερης ζωής να μην καταντήσουμε να φτιάχνουμε τα εργαλεία για τους δικούς τους πολέμους.  Να μην συμμετέχουμε στην οργάνωση των στρατών τους, αλλά στην οργάνωση των δικών μας αγώνων. Να χτίσουμε τα συλλογικά αναχώματα ενάντια στα εθνοπατριωτικά – πολεμικά τους σχέδια που σκορπίζουν θάνατο , για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα

anthoscollect.wordpress.com

fb: Ανθός – Ελευθεριακό φοιτητικό σχήμα

Μικρές νίκες, μεγάλα βήματα

Το προηγούμενο διάστημα ανακοινώθηκε ξαφνικά από πλευράς υπουργείου και Π.Θ. πως η δίμηνη καλοκαιρινή πρακτική των φοιτητριών/ών του τμήματος Ιχθυολογίας Π.Θ. δεν θα πληρωθεί όπως προέβλεπε η σύμβαση, δηλαδή στο τέλος του διμήνου, αλλά μετά την ολοκλήρωση και του επόμενου διμήνου πρακτικής το ερχόμενο καλοκαίρι (η πρακτική άσκηση χωρίζεται σε δύο δίμηνα σε δύο συνεχόμενα καλοκαίρια), και μάλιστα με περικοπή του αρχικού ποσού  για το δεύτερο δίμηνο κατά 64%. (Πιο αναλυτικά για την υπόθεση αναφέρει προηγούμενή μας ανακοίνωση: Απλήρωτη Πρακτική Άσκηση, προθάλαμος για τον εργασιακό μεσαίωνα). Στα πλαίσια αυτά αποφασίσαμε να κινητοποιηθούμε καλώντας στη συνέλευση του τμήματος Ιχθυολογίας (στη συνέχεια δημιουργήθηκε η Πρωτοβουλία φοιτητών/ριών του τμήματος Ιχθυολογίας στην οποία συμμετείχαμε), προκειμένου να διεκδικηθεί το αυτονόητο δικαίωμα μας στην πληρωμή της πρακτικής μέσα από αντιιεραρχικές και ακηδεμόνευτες διαδικασίες από την βάση, χωρίς ανάθεση σε επίδοξους σωτήρες, αυθεντίες και φοιτητικές παρατάξεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μικρές νίκες, μεγάλα βήματα»